Over Noor Maas

Noor Maas (1966)

Opleidingen
• Fysiotherapeut – Thim van der Laan (1990)
• Haptotherapeut – ITH (1994)
• Docent / Supervisor haptotherapie – ITH (1998)
• Fysiotherapie in de Geriatrie, Master – Universiteit Utrecht (2000)
• Trainer/Coach A – Koninklijke Nederlandse Hockey Bond (2005)
• NLP Coach – BTSW (2009)
• Transactionele Analyse – Phoenix (2010)
• Congres Haptonomische Zwangerschapsbegeleiding – Academie Haptonomie Doorn (2011)
• Familie opstellingen – Lamet/van Zet (2012)
• Mindfullness – SeeTrue (2013)
• Systemisch Coachen – van Kempen impuls (2014)
• Masterclass haptonomie – Ted Troost (2014)
• Haptotherapeutische relatiebegeleiding – Synergos (2015)
• DSM V – Dutch University College (2015)
• Live Your Longing; zingeving/betekenisverlening – Livia Baat-Levie (2016)

Tot mijn 18e bestond mijn leven voornamelijk uit opgroeien, school en hockey. In hockey bleek ik goed te zijn, ik hockeyde met plezier, werkte hard op trainingen en op jonge leeftijd bereikte ik mijn doel; het Nederlands elftal. Helaas was dat van korte duur aangezien ik op mijn 21e door een ernstige knieblessure gedwongen werd te stoppen met mijn internationale carrière. Na enkele jaren rust en een intensieve revalidatie kon ik op een minder intensief niveau het hockeyen gelukkig weer hervatten. Sport beoefenen, bewegen in welke zin dan ook is zeer leerzaam, zeker in teamverband. Naast alle vriendschappen heeft het me veel gebracht:
Ik leerde mijn lichaam kennen, en mijn grenzen. Door mijn ervaringen in de topsport weet ik inmiddels hoe belangrijk het is om in contact met mezelf te blijven. Om te sporten vanuit een eigen motivatie en me niet te verliezen in de eisen en verwachtingen van anderen. Om de grenzen van mijn lichaam te blijven respecteren terwijl ik ook alles uit mezelf wilde halen. Daarnaast is het voor de ontwikkeling van elke sporter van belang verbinding te houden met materiaal,  mede- en tegenspelers, coaches en publiek, en je eigen ruimte daarin te behouden. Hier hoort ook rust nemen bij, en steun en bescherming krijgen van dierbaren. Soms is het nodig je af te leren sluiten, soms juist om zo open mogelijk te zijn.

Sport speelt nog steeds een grote rol in mijn leven. Ik ben als hockeyer op veteranen niveau nog steeds actief (ook internationaal) en hecht belang aan een gezond en fit lichaam. Inmiddels heb ik ook diverse teams en sporters mogen begeleiden op hun weg naar succes. Mijn ervaring en ideeën  hierover kun je lezen onder het kopje ‘sportbegeleiding’.

Naast het hockey was mijn keuze om fysiotherapie te gaan studeren logisch. Ik koos Utrecht als studiestad. Ik ging in Utrecht op kamers en werd lid van een studentenvereniging. Mede doordat mijn ouders besloten hadden uit elkaar te gaan (en daar volledig door bezet te zijn) werd ik op mezelf teruggeworpen. Op mijn zolderkamertje bij een hospita had ik het best zwaar. Ik ging ‘hospiteren’ in studentenhuizen (NB. Hospiteren betekent met 10-20 man tegelijk solliciteren in een studentenhuis voor een vrijgekomen kamer; gekeurd en bevraagd worden en voor 95% zeker afgekeurd worden.)


Maar zowaar, het lukte door vol te houden en na een half jaar had ik een nieuwe plek, in hartje stad nog wel! Een goede keuze want zonder de nieuwe vrienden die ik maakte had ik het waarschijnlijk veel zwaarder gehad.
In die tijd maakte ik plezier maar mijn verdriet van binnen over het verlies van mijn sportieve carrière en de scheiding van mijn ouders bevroor. Huilen voelde te kwetsbaar. Ik werd onverschillig naar mijn eigen gevoelens, maar ook naar die van anderen. Ik zocht conflicten op om mijn spanning te ontladen en maakte voor t eerst vijanden in plaats van vrienden. Alleen degenen die me echt kenden bleven me trouw. Maar was is geen periode om trots op te zijn achteraf..

Na mijn afstuderen ging ik werken als waarnemend fysiotherapeut, vaste banen bleken namelijk erg schaars in die tijd. Ik werkte in particuliere praktijken en in een verpleeghuis. Vooral die laatste plek heeft veel indruk op me gemaakt. Ik heb in die tijd veel gesprekken gehad met bewoners en leerde daardoor wat er voor mensen echt toe doet; betrokkenheid, aanwezigheid, verbondenheid. Het was niet alleen maar leerzaam; er was veel stress door allerlei bezuinigingen (toen al) en mensen die ik behandelde en waar ik een band mee kreeg gingen dood. Ik vond dat telkens weer schokkend. Het leek alsof ik daar alleen last van had, hierover werd niet gepraat. Toen er een collega (tevens vriendin) van me kanker kreeg en overleed liep ik vast. Tot dan toe had ik mijn eigen gevoelens voornamelijk onderdrukt. Ik had vanuit de sport geleerd deze binnen te houden, niet lastig te zijn (niet zeiken). Maar ze binnen houden lukte gewoon niet meer. Ik zat huilend op de fiets naar mijn werk. En ik realiseerde dat ik bang was, bang voor wat ik zelf allemaal voelde. In die tijd piekerde ik me suf. Wat moet ik nou? Wat wil ik nou? En ik had geen antwoorden..

Inmiddels kwam Ted Troost regelmatig in het nieuws met een nieuwe manier van mensen begeleiden met klachten: haptonomie, de leer van het gevoel. Dat trok me want ik voelde dat het van binnen een puinhoop was. Ik kocht zijn boek en ging zoeken naar een opleiding. Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn angst en ik schreef me in. Hoewel de opleiding in Doorn naast de deur was meldde ik me aan bij het ITH in Nijmegen, puur op intuitie. Aan mijn vrienden verklaarde ik mijn ‘softe’ keuze (‘Waarom ga je geen manuele of sportfysiotherapie doen?) dat Ted toch ook met sporters werkte. En ik moest toch iets moest (bijleren) naast het parttime werken. Mijn innerlijke behoefte en nood verbloemde ik.

De vierjarige opleiding tot haptotherapeut, waar ik op mijn 24ste mee startte, was voor mij een openbaring en een antwoord op veel vragen. Ik vond mezelf terug door te voelen ‘hoe’ ik was, en hoe ik me mezelf omging. Ik leerde naar mezelf te kijken, in mezelf te voelen, in relatie tot de ander staan en daarin open te zijn en ook verantwoording te nemen. En ik leerde dat gevoel en voelen problemen juist eenvoudiger, duidelijker, inzichtelijker en hanteerbaarder maakt; een soort sleutel! Wat een openbaring.. Door de opleiding haptotherapie kreeg ik greep en inzicht in mijn eigen gevoelsleven en de vaardigheden om ook anderen hiermee te begeleiden. Ik was enthousiast en werd gevraagd de docentenopleiding te volgen. Natuurlijk deed ik dit; nog vier jaar opleiding erbij!

Lange tijd was mijn gevoel iets waar ik onzeker over was en moest beheersen. Dit heb ik kunnen veranderen in een innerlijk kompas waar ik nog steeds op vaar. Ruimte en inzicht in dat ‘vage gebeuren van binnen’ is iets wat ik iedereen toewens en waar ik met grote voldoening mijn werk van heb gemaakt.

Gedurende mijn werk als haptotherapeute heb ik gemerkt dat mensen soms vast blijven zitten in specifieke overtuigingen (‘mentale fixaties’). Vaak werken deze belemmerend, op basis van angst. Middels de NLP opleiding heb ik op dit vlak inmiddels meer inzicht en vaardigheden om mensen hierin te begeleiden.


In 2009 heb ik de opleiding Transactionele Analyse afgerond. Deze opleiding heb ik met name gedaan om een ander fenomeen wat mijn interesse had ‘Overdracht en Tegenoverdracht’ uit te werken. Ook leerde ik over de interactie ‘Spel’ en ‘Symbiose’: Hoe mensen spelletjes spelen met anderen en elkaar gevangen houden in de relatie.

Alle verdere opleidingen heb ik gedaan vanuit interesse, ter uitbereiding van mijn vaardigheden of gewoon als voeding voor mijn eigen groei. Ook als therapeut is het belangrijk om in beweging te blijven en jezelf te voeden en doorgronden. Alleen dan blijf je van binnen schoon en bereid om elke dag weer naar de verhalen van anderen te luisteren.
Mocht je meer over willen weten over bovenstaande opleidingen, stuur me dan een berichtje via de mail. Ik vind het leuk om erover te vertellen!

Het leven spaart ook mij niet en al ben ik therapeut, het leven is niet altijd gemakkelijk.
Nog steeds kom ook ik voor uitdagingen te staan, worstel ik met mezelf en met anderen en zoek ik soms hulp daarbij. Soms moet ik de strijd aangaan, soms juist de verbinding. Ik weet hierin inmiddels wel aardig de weg, dat scheelt. En ik weet dat het er niet om gaat wat je meemaakt maar hoe je hiermee omgaat: ‘Life is how you live it’.

Dus, als je ergens mee zit; doe er wat aan, begin! Sla een weg in, probeer uit, val en sta weer op. Als je het idee hebt dat ik je ergens mee kan helpen, bel me dan. Probeer uit wat haptotherapie voor je kan betekenen. En mocht je bij mij niet op de goede plek zitten dan help ik je verder zoeken!

Ik ben getrouwd, ik heb een dochter, en woon heerlijk dicht bij zee, in Den Haag.